Mooi, het leven is mooi !!

Ja inderdaad, dat is de tekst van kindertv. Bij mijn training rond het meertje had ik dat liedje van Samson en Gert (wroaa, Gertje. Wadoede gij daar?) de hele weg in mijn hoofd zitten.
Ik loop niet met een mp3 of iets dergelijks. Daar ben ik niet handig mee.
Met als gevolg dat ik dit soort liedjes in mijn hoofd kan krijgen en niet zomaar verjagen kan. Normaal gesproken word ik dan ook niet vrolijk van. Zó’n liedje in mijn hoofd, en ik ken niet eens de hele tekst!! Vreemd genoeg was dat deze keer niet het geval. Met een brede grijs op mijn gezicht heb ik mijn hele training (af en toe zelfs neuriënd) uitgelopen. Ik ben zelfs vergeten de tevoren geplande tempowisselingen door te voeren.

Hopelijk is dit niet de manier waarop de ‘runners-high’ zich bij mij manifesteert… Het zou mij wel wat waard zijn als daar wat meer verheffende muziek bijhoorde.
Nee, ik zal wel last hebben gehad van een goed humeur. Mogelijk veroorzaakt door een combinatie van factoren: Een aangename temperatuur, zon, beetje wind, lekker looptempo, goeie benen.

Samengevat kan ik stellen dat ik vrolijk werd van het hardlopen.
En dat is iets wat alle lopers regelmatig zullen ervaren: Van hardlopen wordt je vrolijk!
Waarom je vrolijk wordt van hardlopen? Knappe koppen hebben daar al uitgebreid onderzoek naar gedaan. Zij kwamen tot weinig prozaïsche conclusies die te maken hadden met drugskoeriers (neurotransmitters) in jouw eigen hersenen die een harddrug (humane variant op morfine) vervoeren die je zelf aanmaakt om de pijn van het sporten te verzachten. Daar geloof ik niets van!

Nee, volgens mij is de oorzaak van de goede ‘Goesting’ gelegen in het slagen in je opzet, òf in het geloven van zelfgecreëerde illusies. En dat zal ik even toelichten.
Slagen in je opzet kun je met een trainingsschema. Een hardloopschema, gesteld dat het een reëel schema is en dat je je daaraan houdt, is een self-fullfilling prophecy. Hopelijk heb ik dat in één keer foutloos geschreven, maar dat terzijde. En als je die prophecy zichzelf laat fulfillen kun je jezelf complimenteren. Dan heb je goed getraind en ben je in je opzet geslaagd!

Daarnaast is het natuurlijk zo dat het schema de verwachting creëert dat je vooruitgang zal boeken als je het volgt. Nu blijkt dat door het volgen van zo’n schema je soepeler loopt. En dat langer en/sneller vol kan houden. En dat mag je natuurlijk best relativeren aan de hand van jouw recente ziektegeschiedenis, leeftijd, lichamelijke (tijdelijke?) onvolkomenheden en de mate waarin jouw persoonlijke agenda je tijd biedt voor het volgen van het schema.
Als je dat in je achterhoofd houdt, dan blijkt steeds opnieuw dat je goed bezig bent.
Ondanks het feit dat je een kleine verkoudheid op voelde komen en je deze week eigenlijk al twee trainingen hebt overgeslagen, viel je vaste rondje niet tegen. Kijk dat is geloven in de door jezelf gecreëerde illusie dat trainen helpt.

Is het erg als je in die illusies gelooft? Nee, natuurlijk niet. Elke training is zinnig. Té weinig trainen zal je op gaan breken, maar is beter dan niet trainen. En als je er nu gelukkig van wordt zal ik je zeker niet zeggen dat het erg is dat je in illusies gelooft.

En dat betoogt het liedje van Samson en Gert tenslotte tot in den treure. Ik durf te stellen dat het leven inderdaad mooi is, en voor hardlopers nòg een beetje mooier.

En nu weg van die computer en trainen! Geen smoesjes meer, lopen!

Mooi loopweer

Gisteren overkwam het mij voor het eerst; natgeregend. Drijfnat.

Na jaren van goede voornemens ben ik begin 2008 gaan hardlopen. Té dik en uit conditie strompelde ik in de avonduren over schaars verlichte fietspaden. In de zomer liet ik het internet-trainingsschema het lekker zelf uitzoeken.

Het daaropvolgende najaar pakte ik de draad weer op. En afgelopen winter bleek ik niet langer immuun te zijn voor het hardloop-virus. Ja, ik ben besmet geraakt…..

In al die tijd heb ik het kunnen voorkomen, maar gisteren was het dan toch zover. Mijn loop-carrière is nu echt gedoopt.

Rotweer. Wind, regen en té koud voor de tijd van het jaar!

En ik had al geen zin.

Was het ècht zó erg? Ja, zegt de Nederlander in mij. Maar toch…. Zó koud was het niet, ik had het warm genoeg dankzij het looptempo. En dankzij de regen was ik meer gemotiveerd om te blijven lopen. (Mentaal ken ik mijn momenten…..)

En, hoe herkenbaar, na het lopen voelde ik mij super.

Nu ik dit schrijf zit ik in de trein, kijk genietend uit het raam naar het zonbeschenen landschap en oude nummers van Tom Waits. De wekelijkse weging gaf aan dat het met mijn gewicht de goede kant op gaat. Kortom, ik voel mij uitstekend!

Het lopen gisteren was eigenlijk best fijn, masochisme? Zelfs regen is mooi loopweer!

Volgende training hoop ik toch op zon…….