Het is bijna menens, aflevering 5 uit de hardloophistorie van een slak die doorzet

‘Beste atleet, op vertoon van deze brief kan je je startnummer en chip ophalen…’ Help, wát staat daar? Atleet? Ik? Nou wordt het echt menens, nog maar een paar weken…Kan ik eigenlijk 10 km achter elkaar hardlopen? Vorige week zaterdag voelde ik me op de loopband een hele Piet, toen ik 8 kilometer achter elkaar liep in een tempo van 7,5 met 2 minuten hijgend wandelend water slobberen en daarna de resterende 2 km. Maar maakte dit mij een atleet? Deze zaterdag zou ik bewijzen dat ik 10 aaneengesloten kilometers tot een goed einde kon brengen. Met een welgevulde fles water en de Ramones op de iPod moest dat toch lukken? In de auto, naast Echtgenoot, op weg naar de sportstudio, maakte ik mij al nerveus. Zou er een loopband vrij zijn? Er waren er maar 2. En zou de techniek meewerken? De iPod, die later wegens ongeneeslijke laadproblemen de geest zou geven, liet het op de meest ongelegen momenten afweten. Zo ook die bewuste zaterdagmiddag, toen ik vol goede moed een vrije loopband besteeg. Op de andere trainde Echtgenoot voor dezelfde RTV Rijnmond Loop. Juist toen ik een beetje op dreef kwam, deed de iPod ‘plop!’ en was ik overgeleverd aan de radio in de sportzaal: dreunende techno, house, trance of hoe dit soort baggerherrie tegenwoordig mag heten. Ik zette de band op kruipsnelheid en begon verwoed aan de iPod te prutsen. Niks. Ik was aangewezen op de House van het huis. Maar ik zou me er doorheen slaan! Grimmig vrat ik mij door de kilometers heen, knarsetandend trotseerde ik de geluiden die mij omringden. Behalve die vermaledijde house-ellende, was daar de intensief trainende gewichtheffer, die bij elk gewicht dat hij hief rauwe oerwoudgeluiden uitstootte. Verderop voerden 2 jongens met een Zeeuwse tongval een luide conversatie over niks. Per minuut voelde ik me zuurder worden, in mijn spieren, maar vooral in mijn getergde brein. Dit was niet uit te houden. Ik moest die iPod weer aan de praat krijgen! De band zachter gezet en prutsen maar weer…Naast mij keek Echtgenoot verstoord opzij. ‘Waar ben jij mee bezig?’ 3 kilometer moest ik nog, en die iPod liet mij definitief stikken. ‘Ik ga zo weg, hoor’, waarschuwde Echtgenoot. Eerder weg dan ik, dat betekende niet samen naar de kroeg, ter afsluiting van het sportmiddagje. Dat mocht niet gebeuren! ‘Mag ik jouw MP3 lenen?’ smeekte ik. Dat mocht. Echter, met dit voor mij vreemde apparaat kon ik niet overweg. Dat werd weer prutsen. Gelukkig, eindelijk wisten The Beatles de oerwoudgeluiden en het Zeeuwse gezwatel te overstemmen. Nog maar 2 km! ‘Kom nou mee’, joeg Echtgenoot mij op, ‘als je dit kan, kun je ook 10 km.’Ja ja, dat zei hij natuurlijk omdat hij op tijd thuis wilde zijn. Maar ik moest en zou het volbrengen, pas dan had ik zekerheid! Ik negeerde de hitte in de sportzaal en de opkomende zeurpijn in mijn kuiten en liet de band oplopen naar 8. Aangekleed en fris gedouched, maar met een gezicht als een oorwurm klopte Echtgenoot op de ruit. Ik kom zo! De band naar 9. Echtgenoot had zijn jas al aan. Band naar 9,5. Echtgenoot bij de deur. De band naar 10, naar 10, 5….Ik was er, ik had het gefixt! Echtgenoot liep buiten. Uiteindelijk belandden we die middag toch nog samen in de kroeg, met de cafékat knus op schoot. Maar was ik nou een atleet? Kon ik in het echt ook 10 km volbrengen? De praktijk zou het leren…

(wordt vervolgd)