D-Day: aflevering 6 uit de serie over een slak die doorzet

Zaterdag 12 april 2008, ’s middags. Met de auto rijden we de route. Zo weten we wat ons morgen te wachten staat. Coolsingel, Blaak, Mariniersweg, Warande (oei, saai), Gerdesiaweg (nog saaier en bovendien ook nog eindeloos lang…oh jemig, van saai word ik moe…), Crooswijk door, stuk Kralingse Bos (ah, ook nog een elementje natuur…). Zou het lukken, morgen? Voor Echtgenoot een eitje, voor hem is het zijn 4e wedstrijd. Maar voor mij? In het echt heb ik deze route nooit gelopen. Na het gehannes op de loopband heb ik nog een keer 10 km buiten gelopen. Daar ging ik tenminste van uit, dat het er 10 waren. Van de Bakemakade naar de Erasmusbrug en vervolgens in westelijke richting, diep Delfshaven in (gemier in schattige straatjes die zich niet lenen voor hardlopen) en weer terug. Ik deed er 1 uur en 12 minuten over. Maar zou ik zondag de limiet halen, of kreeg ik de bezemwagen in mijn nek, bestuurd door de Man met de Hamer? Of zijn dit slechts legendes, zoiets als het Monster van Loch Ness? Als rashypochonder is angst voor pijn en onwel zijn mij niet vreemd. Sinds kort is daar een nieuwe fobie bij gekomen: moeheid, vooral tijdens het hardlopen!
’s Nachts. Hoe moet ik in vredesnaam in slaap komen op liters thee en net iets te veel pasta, waarvan ik ietsepietsie vol zit? Ben ik dan toch een drankorgel? Nog maar even lezen? Niks ervan, dan is het ochtend vóór ik het weet. Mijn eigen gedachten moeten mij naar Dromenland leiden. Hoe zou het met Hond zijn, die bij Zoon logeert? Vanmiddag lieten we hem uit in het Kralingse Bos. Het Kralingse Bos! Morgen… Help, ander onderwerp! Fijn, binnenkort verhuizen we vanuit de Kop van Zuid weer naar onze goeie ouwe buurt. Rochussenstraat, ’s Gravendijkwal, Mathenesserlaan, Heemraadssingel…Hoe lang zouden die straten precies zijn, en hoe lang zou ik erover doen om ze te lopen? Help, ander onderwerp! De HBS-tijd van Joop ter Heul. Ben ik weer aan het lezen. Best een sportieve meid, die Joop. Ze tennist er lustig op los. Zou ze ook goed kunnen hardlopen? Help, ander onderwerp! Beter aan niks denken. De geest laten ‘vrijlezen’, een treffende term, ik heb hem niet van mezelf, maar uit een boek van Maria Stahlie, over een hypochonder in afwachting van een enge, medische uitslag. Laat ik maar blij zijn dat dit voor mij niet aan de orde is. Beter een smadelijke afgang dan een fatale ziekte. Beter de bezemwagen dan de ambulance.
Zondag 13 april 2008, ‘morgens vroeg. Vliegtuigjes zoemen boven onze hoofden. Voor de Marathon, snap ik heus wel, maar ook een beetje voor ons! Uitslapen is er niet bij. Twee uur van tevoren eten, dus aantreden voor de ochtendpap (ander woord voor muesli).
Bizar vroeg op pad, maar dan komen we in ieder geval niet te laat. In de metro tussen een groepje joviaal grappende, doorgefourneerde (vermoedelijk Marathon)lopers, al helemaal in het pak gehesen. Er is ook een blinde jongen met een blinden-geleide-Labrador. Lief!
De kleedkamer in de parkeergarage van het Technicongebouw wordt bewaakt door soldaten. Geruststellend voor je bezittingen. Nog een uur te gaan. Zit het startnummer wel goed vast? Hangt die ene veiligheidsspeld er niet een beetje raar bij? Veiligheidsspeld erin, veiligheidsspeld eruit. Deelnemende collega’s van Echtgenoot laten druivensuikertjes rondgaan. Wel of niet eentje nemen? Maar niet, heb zelf ook. Hé, daar eet iemand een stukje banaan. Ook doen, of ga je daar straks vertragend van boeren? Nog een keer naar de WC, voor alle zekerheid? Nog een slokje water, of moet ik dan alwéér naar de WC? Zit die chip wel goed, of op half 7? Even opnieuw strikken. Nee hè, nu zit alles nog ongelukkiger. Chip zit goed, maar dat koordje in de broek, zou dat niet naar binnen kunnen schieten? Nog maar een dubbele knoop maken. Nee, nu zit het niet meer lekker…Toch maar weer losmaken, die knoop. BlackBerry meenemen of in de kleedkamer laten? Die soldaten zorgen wel dat hij niet gejat wordt. Nee, toch maar mee, je weet maar nooit of je geen noodsignalen moet uitzenden…Nog 3 kwartier…
12.45. Geen weg terug. In een lange rij naar de start. Lacherig wachten, met Echtgenoot en collega’s. Een flesje Ikea-water gaat van hand tot hand. Op de valreep nog een laatste slok. Echtgenoot en ik zoenen elkaar succes. Dan worden we weggeschoten. De Coolsingel af, de Blaak op. Druk, als op een winkelmiddag, met vergelijkbare snelheid. Nou, zo word ik in ieder geval niet gauw moe! We naderen de Mariniersweg, de loopruimte wordt groter. Ik word ingehaald, natuurlijk, maar ik haal warempel zelf ook in! Op de Mariniersweg word ik enthousiast begroet door Oude Vriend. Wat leuk! Monter zet ik er de sokken in, richting Crooswijk. In de Crooswijksestraat word ik ingehaald door blinde jongen met hond uit metro. Kranig, zoals dat schattige beest naast zijn baas draaft. Eigenlijk moet die straks ook een medaille. Het dier heeft natuurlijk ook hard getraind. Een bottleneck aan het eind van de Crooswijksestraat. Gedwongen kruipstukje, dan het bos in.’Zij lopen zacht!’ Langs de kant stoot een klein jongetje gedesillusioneerd zijn moeder aan. Hij wijst op een paar meiden, die nu al lopen te wandelen. Ze zijn aan de mollige kant, maar hun shirts prijzen het slankheidsmiddel Herbalife aan. ‘Meester, kunt u niet wat langzamer?’ steunt een eindje verderop een schoolknaap, die kennelijk in klasverband meedoet. Straten lopen leuker dan natuurgebieden, ontdek ik tot mijn schande. Kwestie van variatie. En regen stimuleert mij meer dan zonneschijn, ook tot mijn schande. Ik verfoei de Koperen Ploert, die zijn stralen genadeloos over mij uitstort. Waar blijft die waterpost? En waar blijven Zoon, Dochter, Schoonzoon en Hond? Ze zouden toch daar bij dat hoekie staan? Gemist? Of toch een Gruwelijk Ongeluk? Ik krijg het acuut in de benen.
Gelukkig, we lopen weer over de Crooswijksestraat. Hoempaorkestjes geven vleugels. Ik ruik triomf, ik ga de bezemwagen niet tegenkomen!
De Gerdesiaweg! Hé, te gek, daar is Schrijfclubvriend! En daar, verderop, staat Schoonzus foto’s te maken. Even later: een groepje collega’s van Echtgenoot moedigt mij luidkeels aan. En wederom Schrijfclubvriend, die mij op de fiets een stukje is gevolgd. Super, al die belangstelling, klasse van die gasten! Achteraf blijk ik ook nog Schrijfclubvriendin te hebben gemist, ter hoogte van de finish. Sorry, sorry, sorry! Kennelijk al te monomaan bezig met dat ene, die finish dus… Want nu gaat het ervan komen. Scheuren, die laatste paar metertjes! Voor mijn doen, dan… Nog een heel klein stukkie…Wat heb ik dat vaak moeten horen, onderweg. Nu is het echt waar! Het schoolreisliedje van vroeger: 1,2,3,4,5,6,7,8,9,10, zo gaat ie goed, zo gaat ie beter, alweer een millimeter! Toepasselijk bij bevallingen, weet ik. Maar ook bij een loop als deze. Het lijkt er wel wat op. En dan, plotseling, is het gebeurd. Door de poort, over de matten. Ik sta stil. Een gevoel in mijn hoofd alsof ik uit een snelle lift stap. 1.09 en nog wat. Niet gek voor zo’n beginnende slak als ik. Geen mannen met hamers in bezemwagens, maar een vetleren medaille om de nek. En alle dierbaren leven nog, en juichen ons toe. Zo hoort het. Op naar de volgende loop!