hoe langer hoe trager (een slak die doorzet, afl. 7)

Hoe langer hoe trager (deel 1)

Op onze slaapkamer staat een miniatuur melkbus uit de nalatenschap van mijn schoonmoeder. De bus is bedoeld als bloemenvaas, maar wij gebruiken hem als medailleboom. Inmiddels is het busje overwoekerd met medailles, want wij raakten meer en meer in de ban van het hardlopen. Voor elke 10 kilometerloop, in elke uithoek in en rond onze woonplaats schreven wij ons in. Soms brak mij dat zuur op, want meedoen aan een gemoedelijke loop in een gemoedelijk dorp, langs gemoedelijke molens en gemoedelijke knotwilgen, betekent ook een gemoedelijk laag deelnemersaantal. En iemand zoals ik, met 1.06 als p.r., loopt tijdens zo’n tocht letterlijk in de gaten. Het grootste gat gaapt voor mij, een kleiner gat achter mij. Bij massale loopmanifestaties zoals de RTV Rijnmond Loop of de AD Loop ben ik met mijn gemiddelde eindtijd lang niet de slechtste. Ik vermag zelfs vele medelopers in te halen. Zelfs strakke jongens, beduidend jonger dan ik. Deksels, wat ben ik goed! Maar bij zo’n knus-rustieke loop moet ik oppassen niet de Kenny van Hummel van het hardlopen te worden. Gejaagd kijk ik om, of ik as-je-blieft niet de laatste hoef te zijn. Maar dan ontwaar ik tot mijn opluchting in de verte het silhouet van een puffende en krakende collega-slak en ik krijg vleugels. ‘Hup Papa!’juichte een groep kinderen aan de kant, tijdens mijn voorlaatste Rabobank Loop in Alblasserdam. Dat kon niet voor mij bedoeld zijn. De hevig zwoegende en zwetende huisvader, die mij op enkele meters afstand volgde, behoedde mij voor het hekkensluiterschap. En ach, ik word natuurlijk vanzelf sneller. Zo gaat dat toch bij alles waarin je routine opbouwt? Nou, bij hardlopen niet. Sinds die voor mijn doen miraculeuze 1.06 nog wat bij de City Pier City in 2009, ben ik alleen maar trager geworden. Bij de RTV Rijnmond Loop was dit nog buiten mijn schuld. Mijn doorkomsttijd op 5 km was 32 minuten (voor mijn doen een flitssnelheid) mijn eindtijd was een roemloze 1.13, omdat ik mij muurvast liep in een mensenmassa, die ter hoogte van de finish morrend voor een plots opgeworpen wegversperring stond te wachten. Na ruim 6 tergende minuten schuifelden we over de finishmatten, als bezoekers van een drukbezocht popconcert. Maar bij de Alkemade Nesse Loop had ik geen enkel excuus voor de teleurstellende 46 minuut zoveel, waarin ik 7 km aflegde. Het was duidelijk,hier moest worden ingegrepen. Ik riep de hulp in van een loopcoach, bij wie ik een lesje volgde. Als ik haar conclusies op een rijtje zet, leek mijn lopen meer op een dance macabre. Houding verkrampt, hoofd ver vooruit, doordat ik mijn schouders en nekspieren samentrok. In plaats van met mijn rechtervoet de grond te raken, maakte ik vreemdsoortige bokkensprongen. Met mijn armen fladderde ik als een desperate vogel. De coach leerde mij de bokkensprongen af, raadde mij ‘de schouderbladen in de broekzakken te stoppen’, mij op de horizon te richten met een denkbeeldig draadje aan het plafond, en verwees mij naar Mensendieck, voor een betere loophouding. Dit alles hielp, maar nog niet genoeg voor de Ladies Run (1.10). Daardoor niet uit het veld geslagen, gaf ik mij toch maar alvast op voor 2 halve Marathons: van de AD Loop in september en van de Amsterdam Marathon in oktober. Dat moest ik zo onder de hand wel kunnen. En ik werd dan natuurlijk vanzelf sneller. Moet lukken. Toch?
(wordt vervolgd)